Bloedmaan

Vanochtend vroeg in de vrieskou (-8 graden) de bloedmaan gefotografeerd in de straat.

Datum van afbeelding : 2019-01-21 07:12:40
Camera : Canon EOS 600D
Belichting 2 sec.
Diafragma f/5.6
ISO 200
Focuslengte 260.0 mm
Lens 70.0 – 300.0 mm
Datum van afbeelding : 2019-01-21 07:49:25
Camera : Canon EOS 600D
Belichting 1/8 sec.
Diafragma f/32.0
ISO 200
Focuslengte 300.0 mm
Lens 70.0 – 300.0 mm
Datum van afbeelding : 2019-01-21 07:56:30
Camera : Canon EOS 600D
Belichting 1/4 sec.
Diafragma f/32.0
ISO 200
Focuslengte 300.0 mm
Lens 70.0 – 300.0 mm

Zie Maansverduistering fotograferen voor tips


Maansverduistering

Info van astroblogs : In de vroege ochtend van maandag 21 januari 2019 vindt een totale maansverduistering plaats, die bij helder weer zichtbaar is in Nederland en België. De eclips begint rond 3.36 uur en duurt tot 8.50 uur. Eerst is te zien hoe een hap uit de maan groter wordt, totdat de maan ruim een uur lang totaal is verduisterd. Daarna wordt de hap uit de maan weer kleiner. Volgens Marc van der Sluys van hemel.waarnemen.com is de eclips bij mooi weer vrijwel in z’n geheel zichtbaar in onze streken. De maansverduistering eindigt om ongeveer 8.50 uur, een paar minuten nadat de maan onder de horizon is verdwenen.
Bij een maansverduistering beweegt de maan door de schaduw van de aarde. Tijdens de totaliteit van de eclips, tussen 5.41 en 6.44 uur, kan direct zonlicht het maanoppervlak niet bereiken. Rood zonlicht dat langs de aarde scheert, wordt echter afgebogen in de aardatmosfeer en valt nog wel op de maan. Daardoor is de maan niet helemaal donker, maar vertoont ze een rode gloed. Dit verschijnsel wordt ook wel een Bloedmaan genoemd. Doordat de maan ‘s avonds in het perigeum staat, dicht bij de aarde, lijkt deze bovendien groter dan gemiddeld (ook wel supermaan genoemd – hier en daar wordt ‘t zelfs een super-bloed-wolfmaan genoemd, een wolfmaan is de eerste volle maan in januari).
Om ook nog wat slaap te krijgen, geeft Van der Sluys de tip om eventueel alleen de eerste of tweede helft van de verduistering te gaan bekijken, bijvoorbeeld tot het maximum van 6.15 uur of juist vanaf die tijd. Na het maximum gebeurt hetzelfde als ervoor, maar dan in omgekeerde volgorde.
De volgende totale maansverduistering in Nederland en België is op 7 september 2025. Minder indrukwekkende, gedeeltelijke maansverduisteringen zijn op 16 juli 2019, 28 oktober 2023 en 18 september 2024. Bron: Astronomie.nl

Maansverduistering fotograferen

Met dank aan L1 voor de tips om een maansverduistering te fotograferen :

  • Zet je camera op een statief en bepaal je beelduitsnede
  • Begin met een niet al te hoge ISO-waarde, bijvoorbeeld ISO 200
  • Zet het diafragma van je lens rond de f/8.0 voor een optimale scherpte van je objectief
  • Gebruik een relatief korte sluitertijd zoals 1/160ste van een seconde
  • Stel handmatig scherp op de maan
  • Maak de foto bij voorkeur door een afstandsbediening of timer te gebruiken

Lens

Hoe groter de brandpuntsafstand van je objectief is, hoe groter je de maan in beeld krijgt! Met een telelens met een brandpuntsafstand van 300 millimeter of meer zit je goed. Heb je een camera met een APS-C formaat sensor? Dan kun je al aardig uit de voeten met een 200 millimeter lens.


ISO

Waarom moet je een niet al te hoge ISO-waarde instellen? Met een lage ISO-waarde probeer je te voorkomen dat je foto veel ruis bevat. Omdat de maan veel licht reflecteert is het niet nodig om lange sluitertijden in te stellen. De beweging van de aarde zou daarnaast voor bewegingsonscherpte zorgen bij langere sluitertijden en je wilt natuurlijk niet dat de maan bewogen in beeld staat. Speel tijdens het fotograferen dus met de instellingen om te zien wat het mooiste uitkomt.


Handmatig scherpstellen

Het scherpstellen op de maan moet handmatig, omdat je camera moeite zal hebben met de automatische scherpstelling. Dat komt door het hoge contrast tussen de maan en de lucht. Stel daarom zelf scherp op het randje van de maan of op één van de kraters om er zeker van te zijn dat het eindresultaat scherp is.

Giro d’Italia : Colle delle Finestre

Overgenomen van wielerflits.nl :
In 2005 ontdekte koersdirecteur Angelo Zomegnan deze nog onuitgegeven bergpas. Na een uitgebreide inspectie werd de Finestre geschikt geacht door spektakelman Zomegnan. Het bleek een schot in de roos, want de wielerfan kreeg in de Giro van datzelfde jaar een ijzingwekkende etappe voorgeschoteld. Paolo Savoldelli reed al sinds het einde van de tweede week in het roze, maar werd die dag bestookt door Gilberto Simoni, José Rujano en Danilo Di Luca. De drie reden weg op de Finestre, in een ultieme poging de Giro nog op zijn kop te zetten. Met het verstrijken van de kilometers leek een scenario van Visentiniaanse proporties in de maak, maar uiteindelijk zag Savoldelli zijn rivalen een voor een wegvallen. Pocketklimmer Rujano reed naar zijn moment de gloire, maar ‘Il Falco’ wist zijn roze trui te redden op Sestriére. Hij hield 28 seconden over op Simoni, die nooit meer dichter bij een derde Girozege wist te komen.

De vraag is of we ook dit jaar – na 2005, 2011 én 2015 – vuurwerk krijgen op de flanken van de Finestre. In tegenstelling tot de voorgaande edities, ligt de klim nu een stuk verder van de finish. Met zijn lengte van 19 kilometer en gemiddelde stijgingsgraad van maar liefst 9% – met pieken tot 14% – is het een van de zwaarste beklimmingen in Italië. Wat de Finestre vooral bijzonder maakt, is het tweeledige karakter. De eerste helft loopt over asfaltwegen, het tweede gedeelte gaat over onverhard terrein. De renner die als eerste bovenkomt wint de Cima Coppi, aangezien de Finestre dit jaar het hoogste punt is in deze Giro met 2178 meter.

Overgenomen van nos.nl :
Chris Froome heeft met een zeldzaam huzarenstukje de Giro d’Italia op z’n kop gezet. Hij demarreerde op tachtig kilometer van de aankomst en soleerde naar de finish. Simon Yates, tot vandaag de klassementsleider, zakte door het ijs, Tom Dumoulin behield zijn tweede plaats.

Froome verraste met een aanval op de Finestre, de hoogste beklimming in de ronde. Rozetruidrager Yates was het eerste slachtoffer. Hij kon al snel niet meer volgen en bereikte de top een kwartier na Froome. Zijn achterstand aan de finish? Liefst 38.51.
De alles-of-nietspoging van Froome was ook Domenico Pozzovivo te machtig. De nummer drie van het klassement kon ook niet mee met het eerste achtervolgende groepje (Dumoulin, Thibaut Pinot, Miguel Angel Lopez en Richard Carapaz).
Met 0.45 achterstand op de top van de Finestre was de groep-Dumoulin zeker nog niet geslagen. Maar Froome denderde door en de diesel raakte niet op, ook al was hij aan een solo van tachtig kilometer bezig.
Dumoulin had de pech dat alleen Pinot en de teruggekeerde Sebastian Reichenbach (beiden FDJ) wilden rijden. Carapaz en Lopez, die allebei op jacht zijn naar de witte trui, deden helemaal niets. Pinot ook niet meer, toen duidelijk werd dat hij vijf minuten marge op Pozzovivo had.

Froome begon met 3.20 voorsprong op de groep-Dumoulin aan de slotklim (7,2 kilometer à 9%), gaf amper terrein prijs en pakte ook nog 0.10 bonificatie. Dumoulin werd vijfde achter Carapaz, Pinot en Lopez en staat nu op veertig seconden van Froome.

Euregio Marching Trophy Voeren

20 km gewandeld. Start om 10:36, finish om 14:28.
Prachtige route, in het begin ’n grote lus van 12 km, voornamelijk door bos. Daarna nog ’n lus van 8 km, voornamelijk over veldwegen, met ’n héél smal paadje tussen waypoints A en B.
1x gepauzeerd : alleen in Warsage (Salle Alliance, na 8.1 km).

Route geregistreerd met Locus Map app :

Total distance: 19639 m
Total time: 03:51:05

Giro d’Italia : Monte Zoncolan

Overgenomen van wielerflits.nl :
De veertiende etappe van de Giro d’Italia 2018 belooft vooraf het nodige spektakel. De rit eindigt namelijk op de gevreesde Monte Zoncolan, een van de zwaarste beklimmingen van Europa. Vanuit het kleine Ovaro, zo’n 1800 inwoners groot, stijgt het wegdek in 10,1 kilometer maar liefst 1203 meter, goed voor een gemiddelde stijging van maar liefst 11,9% procent. Van kilometerpaal twee tot en met zes is de stijging zelfs 15,4%. Op zijn steilst is de Zoncolan 22%. Dat punt ligt vier kilometer na de voet; twee kilometer later volgen nog stijgingen van 20%.


 

Overgenomen van nos.nl :

Chris Froome heeft de koninginnenrit in de Giro d’Italia gewonnen. Hij bleef zijn landgenoot en rozetruidrager Simon Yates net voor. Tom Dumoulin verloor in totaal 38 seconden op Yates.

Op 4,2 kilometer van de finish reed Froome weg uit een groepje van negen favorieten (onder anderen Froome, Yates, Thibaut Pinot, Domenico Pozzovivo, Miguel Angel Lopez en Dumoulin), die als enigen konden aanhaken toen Wout Poels gas gaf.

Yates probeerde Froome kilometerslang te achterhalen, maar dat lukte net niet. Dumoulin kwam als vijfde over de finish op 0.37. Mede door bonificatieseconden van Yates is zijn achterstand in het klassement nu 1.24.
Op de eerste klim van de dag, de Monte di Ragogna, ontstond een kopgroep van zeven: Francesco Gavazzi, Enrico Barbin, Valerio Conti, Matteo Montaguti, Jacopo Mosca, Mads Pedersen en Laurent Didier. Zij pakten zes minuten, maar op 6,5 kilometer van de meet werd Conti als laatste ingerekend.

Twee kilometer later ging Froome aan en niemand kon hem nog bijbenen. Hij is de opvolger van Michael Rogers die in 2014 zegevierde op de klim.

Prachtig verhaal: Lotto-duo verstopt zich voor peloton

Overgenomen van Fiets dd 17-mei-2018 :

Op Cyclingweekly staat een opmerkelijk verhaal uit de Giro d’Italia 2018. Tijdens de achtste Giro-etappe maakte Adam Hansen samen met ploegmaat Tim Wellens jacht op de kopgroep, maar dat was tegen het zere been van Mitchelton-Scott. De Australische ploeg ging in de achtervolging, maar daar verzonnen Hansen en Wellens wat leuks op.

Tosh Van der Sande zat namens Lotto-FixAll al mee in de kopgroep en Mitchelton-Scott wilde voorkomen dat Wellens en Hansen het totaal Lotto-renners op drie zouden zetten. Wellens en Hansen kregen Manuel Senni (BMC) mee, maar plots hoorde de BMC-ploegleider dat Senni alleen in de achtervolging reed. “De koersradio meldde plots niets meer over het drietal, maar alleen iets over Senni. Ik dacht dat het peloton Hansen en Wellens had ingerekend.”

De voorsprong van de drie liep niet verder op, waardoor Hansen en Wellens het nutteloze van hun vluchtpoging in zagen. “We dachten: laten we verstoppertje spelen”, vertelt Hansen. We maakten een scherpe bocht naar links en gingen om het hoekje staan. Wanneer het peloton was gepasseerd, stapten we op de fiets en reden we weer in het peloton. Iedereen moest enorm lachen.”

Verbazing

“Ik zei tegen Tim: laten we naar voren rijden en kijken naar die gezichten als ze ons plots zien”, gaat Hansen verder. De mannen van Mitchelton-Scott waren nog altijd hard op kop aan het sleuren, tot ze Wellens en Hansen zagen. “Ze keken naast zich, voor zich uit en weer naast zich. Ze vroegen: ‘waar komen jullie nou weer vandaan?’”

Bijna iedereen kon er om lachen. Bijna, want de mannen van Mitchelton-Scott moesten een flinke inspanning leveren. “Ik deed dat soms in lokale, kleine wielerrondes, maar nooit op dit niveau. Deze mannen moeten wel enorm in vorm zijn dat ze op WorldTour-niveau dit soort geintjes kunnen uithalen. Petje af”, lacht de Canadees Svein Tuft, die in dienst van zijn kopman Simon Yates jacht maakte op de vluchters. “In eerste instantie moest ik niet lachen, maar afzien. Ach, ja. Humor hoort bij wielrennen.”